Έξω από το καβούκι μου…

Λοιπόν, έχω καιρό να κάνω κάποια «συζήτηση του καφέ» που λέω και στις φίλες μου, άλλα γενικά με είχε απορροφήσει η καθημερινότητα μου. Έτσι ενώ ήθελα να κάνω ένα post για την επίσκεψη μου στο Αττικό πάρκο, άλλαξα πορεία και θέλω να μιλήσω για ένα θέμα που με απασχόλησε τελευταία αρκετά.

Πόσο κλειστή είμαι στον εαυτό μου; Και πόσες ευκαιρίες δίνω στον εαυτό μου για κάτι καινούριο;

77156dc65537937ad103716ea7f0ddb9.jpg

Αφορμή για αυτές τι σκέψεις ήταν ένα τριήμερο που πήγα με τους φίλους μου για κάμπινγκ.

Υποθέτω πως σε αυτό το σημείο πρέπει να σας πω κάτι για εμένα… ΜΙΣΏ ΤΟ ΚΆΜΠΙΝΓΚ. Σαφώς και του έχω δώσει πολλές ευκαιρίες να αλλάξουμε την σχέση μας, προσπάθησα πάρα πολύ για «εμάς» άλλα στο τέλος κατέληξα στο ότι απλά δεν ταιριάζουμε. Παρόλα αυτά πάλι σε αυτό γύρισα, καθώς η πλειοψηφία της παρέας μου αποφάσισε ότι το κάμπινγκ ήταν η καλύτερη λύση για την εξόρμηση μας. Έτσι ήρθα σε ένα κακό δίλημμα: να πάω ή όχι;

Δεν γινόταν να είμαι εγώ η στριμμένη, έτσι και πήγα. Εαν και κατέληξα να είμαι η γκρινιάρα της παρέας… πήγα… και πέρασα πάρα πολύ καλά μάλιστα.

Βεβαία εδώ να σας ξανά πω πως το τριήμερο δεν ήταν εξ αρχής τριήμερο, απλά στην πορεία αποφασίσαμε να προσθέσουμε μέρες. Και σε αυτό το σημείο της πρόσθεσης, εγώ ξανά ήρθα στο δίλημμα: Να μείνω ή όχι; Και έμεινα… Και ξανά πέρασα καλά. Βέβαια εξακολουθώ να πιστεύω πως η λύση του διαζυγίου ήταν μονόδρομος για εμένα και το κάμπινγκ αλλά παρόλα αυτά πέρασα καλά.

0e37be1db925c9e4d59a5cba15370434.jpg

Και κάπου σε αυτό το σημείο, άρχισα να σκέφτομαι εάν δίνω όντως τις ευκαιρίες στον εαυτό μου ή κρατιέμαι πίσω. Γιατί όσο και αν διαλαλώ στους φίλους μου το πως θέλω να ζω περιπέτειες και το πως το επιδιώκω… συχνά τις απορρίπτω.

Διαβάζω quotes στο pinterest και μου δίνουν motivation, και μέσα μου νιώθω ότι είμαι έτοιμη για μια περιπέτεια… όμως είμαι πραγματικά έτοιμη; Θα ξέρω κάποτε εάν είμαι στα αλήθεια έτοιμη για μια περιπέτεια ή δεν θα μάθω πότε; Είμαι μόλις 23 ετών και ξέρω πως θα μου έρθουν πολλές περιπέτειες ακόμη άλλα φοβάμαι εάν στο τέλος θα αρπάξω κάθε ευκαιρία ώστε να τις ζήσω… ή αν θα μείνω στο καβούκι μου.

18 σκέψεις σχετικά με το “Έξω από το καβούκι μου…

  1. Καλά κάνεις Βάσια και ρισκάρεις γιατί όπως λέει και Πλάτωνας:
    «Δεν μπορείς ν’ ανακαλύψεις νέους ωκεανούς αν δεν έχεις το κουράγιο να χάσεις την ακτή από τα μάτια σου». 😉
    Και σε μένα ποτέ δεν άρεσε το κάμπινγκ αλλά δοκίμασα μια φορά για να βεβαιωθώ ότι όντος δεν μου ταιριάζει, από τότε προτιμώ να μένω σπίτι παρά να πηγαίνω ακόμα και σε δωμάτια όπου δεν θα έχω το μίνιμουμ άνεσης (πχ μπάνιο)! 😛
    Με τα χρόνια και μετά από πολλές πολλές «πτώσεις» ξέρει κανείς μέχρι πού μπορεί να το πάει (το κάρο)! 😉

    ΑΦιλάκια πολλά και χαμογελαστά! 🙂 (Α=Αληθινά)

    Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Δεν το κάνω για κανέναν άλλον λόγο πέρα από ευγένεια. 😦 Σαφώς μέσα από ανωνυμία ενως blog είμαστε όλοι το ίδιο, απλά καμιά φορά προσπαθώ να είμαι ίσως…λίγο παραπάνω ευγενική. Σου ζητώ συγνώμη 😍

        Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Δεν υπάρχουν στεγανά, μικρή μου. Κάποιες θα θέλεις να τις ζήσεις και κάποιες όχι. Μόνη σου θα κρίνεις και θα πράττεις. Μην το δεις «ψυχαναγκαστικά» π.χ. ή θα ζω όλες τις περιπέτειες ή καμία. Και μην αμφισβητείς τον εαυτό σου. Απλώς άσε τον ελεύθερο να αποφασίζει κάθε φορά και… καλό ξεβόλεμα και καλές περιπέτειες! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. αχαχαχα ευχαριστώ πολύ. Ίσως είναι μια απελπισία που με πιάνει αυτόν τον καιρό… αλήθεια δεν ξέρω. Φοβάμαι πιστεύω και τις αποφάσεις που παίρνω… δεν ξέρω. Ελπίζω στο τέλος, ολα για καλό. Φιλάκια πολλα!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Kαλά έκανες και το δοκίμασες !! Ακόμη και αν δεν σου αρέσει τώρα θα ξέρεις το γιατί της πραγματικότητας και όχι αυτό που πιθανώς να φανταζόσουν!!

    Σαν νέα όχι απλά έκανα κάμπιγκ (ποτέ σε οργανωμένο) … όσο πιο έρημη η παραλία τόσο πιο όμορφα ένιωθα … αλλά έκανα και διακοπές σε ένα γκάμπριο χωρίς τίποτε … όπου εμείς και η τρέλα μας….

    Τώρα που γέρασα χαχαχα θέλω ένα κρεβατάκι και ένα μπάνιο οπωσδήποτε !!

    Όμως ποτέ δε θα ξεχάσω πως είναι να βλέπεις τα πάντα όταν σκοτεινιάζει … αστέρια και φεγγάρι για οροφή … τον ήλιο που έσκαγε μέσα από τη θάλασσα το πρωί … τις βάρκες που ξεκίναγαν και τους γλάρους να τις συντροφεύουν…. την αίσθηση να μπαίνεις πρωί πρωί στη θάλασσα …… τους ήχους της φύσης…….. σε κανένα ξενοδοχείο δεν μπορείς να τα χαρείς αυτά με τόση αμεσότητα…..

    Σε φιλώ και σου εύχομαι να βγεις από το καβούκι σου …. !!!!!!!!!!!

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Σας ευχαριστώ.
      Ομολογώ πως ναι ήταν όντως όλα αυτά μια εμπειρία και εν τελεί πέρασα τέλεια παρά την γκρίνια μου… αλέα δεν ξέρω εάν θα τα επαναλάμβανα. Ήταν πολύ περίεργα τα συναισθήματα μου.
      Φιλάκια πολλά και σε εσάς.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Καλημέρα στο κοριτσάκι μου! Λόγω διαφοράς ηλικίας, το λέω..΄Δεν μπορούμε εκ των προτέρων να προεξοφλούμε για το πως θα νοιώσουμε με κάτι, σε κάτι. Η περιχάραξη στα γνωστά είναι συνήθως από φόβο στο άγνωστο, στο ξένο από μας.. Αυτό ως από τους γενικούς Κανόνες- και όχι άνευ και μάλιστα σοβαρών εξαιρέσεων- που έχω μάθει στην ζωή μου.
    Μιλώντας για παράδειγμα για το κάμπινγκ που αναφέρεσαι, είχα την ίδια απαρέσκεια με την δικιά σου..ησκέψη πως θα έμενα τσουβαλιασμένη σε μια σκηνή, μουφερνε ασφυξία και μόνο με την σκέψη..Το να πηγαίνω σε κοινές τουαλέττες, σε κοινούς χώρους ντους χμμ μούφερναν συμπτώματα αλλεργικά.
    Στην πρώτη μου φορά είχα χρησιμοποιήσει ως χώρο μου ενα μεγάλο τροχόσπιτο. Είμαστε λίγοι στο κάμπινγκ και ο καθένας μας είχε την δική του τουαλέττα και ντους! Ωραία, φανταστικά πέρασα! Την δεύτερη φορά, αναγκάστηκα να μείνω σε μια μικρή σκηνή..Δεν έπαθα ασφυξία μα δεν μου άρεσε το γονάτισμα στο να μπαίνω και να βγαίνω, η πνιγηρή ατμόσφαιρα λόγω ζέστης, η αταξία στα ρούχα κλπ. Οι κοινές τουαλέττες με φόβιζαν, τα ντους ήταν άπλυτα..δράμα και όπου φύγει φύγει.. Την τρίτη φορά- ένεκα παρέας αγαπημένων φίλων δηλαδή- είπα να πάω οργανωμένη. Αγόρασα δικιά μου σκηνή, όπως την ήθελα, ψηλή και ευρύχωρη, πρμηθεύτηκα τα πράγματα εκείνα που θα με καθιστούσαν το κατά δυνατόν ανεξάρτητη, φρόντισα εκεί που θα πηγαίναναμε να υπάρχουν ψηλά δέντρα, αέρας, καθαριότητα και ..ανέσεις (πλυντήρια,μαγειρεία, ψυγεία,νερό καθαρό κλπ ( χιχιχι έτσι και έμαθα οτι είμαι καλομαθημένη τελικά, της πολυτέλειας και πολύ ανεξάρτητη, πως λένε κι οι φίλοι μου) Πέρασα θαυμάσια.. Τώρα έχω εφοδιαστεί και με κουζινικά, τραπεζάκια κλπ χαχα.. Μάλλον μ΄αρέσει πολύ τελικά.. Ξέρεις, μαθαίνουμε τον εαυτόν μας και το ποιοί είμαστε στο κάθε καινούργιο..Μαθαίνουμε και για τους άλλους.. Και αυτά είναι από τα πιο σπουδαία μαθήματα.. Χώρια που δεν χρειάζεται να πάμε και σε κάμπινγκ για να τα μάθουμε. Τα πιο πολλά από τα νέα, τα ξένα,, τα όμορφα, τα άσημα, τα απεχθή, απλά μου χτύπησαν την πόρτα..Ήταν που την άνοιξα, άλλα ήρθαν σαν την είχα ανοιχτή.. Μαθαίνεις τελικά, όπως και νάχει..Φιλιά!!

    Αρέσει σε 4 άτομα

    1. Γελάω με τις εμπειρίες σου στο κάμπινγκ. Λες να αλλάξω και εγώ γνώμη κάποτε; Πραγματικά δεν ξέρω, σίγουρα το προσπαθώ πάντως. Όσο για τα υπόλοιπα δεν ξέρω τι να απαντήσω… Τα σκέφτομαι, αλλά δεν βρίσκω λέξεις να σου εκφράσω τι ακριβώς… Πραγματικά δεν μπορώ να βρω. Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό όμως

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Γεια σας, Βάσιαtheghost.
    Είδες συμπτώσεις; Πάνω που είπες να βγεις έξω από το καβούκι σου, τσουπ, να ‘μαι κι εγώ!
    Τώρα θα μου πεις.. Για να συναντηθούνε οι άνθρωποι συνήθως βγαίνουν απ’ το καβούκι τους. Κι εκεί τους αποκαλύπτεται η ζωή. Απ’ την άλλη..Γιατί πρέπει να θεωρούμε πάντα ότι η ζωή είναι ένα πάναγνο, τρυφερό λουλουδάκι και δεν έχει και τρομερές όψεις και σκοτάδια απύθμενα – οπότε και γιατί να βγαίνουμε..

    Ήδη θα έχεις αντιληφθεί ότι απάντηση στο ερώτημά σου αποκλείεται να σου δώσω! Δεν ξέρω τι μου γίνεται! Μόνο να σου μεταφέρω μπορώ τη δική μου αίσθηση, μια και τα χρόνια μου είναι πολλαπλάσια απ’ τα δικά σου, πως προχωρώντας στη ζωή αντιλήφθηκα σιγά σιγά ότι αυτή .. είναι παντού. Και έξω και μέσα. Και στους ανθρώπους και στα πράγματα. Και στο μυαλό και στην ψυχή. Και ποτέ όταν βίωνα έντονα, ακόμα και τα δυσάρεστα, δεν το μετάνιωσα. Για να μπορέσω να χαρώ, χρειαζόταν και χρειάζεται ακόμα να αποτινάσσω από πάνω μου τα στερεότυπα που μου επιβάλλονται άμα τη γεννήσει μου, να δυναμώνω την ελευθερία της σκέψης μου και της βούλησής μου, να γεμίζω από ανεξάντλητα φορτία αγάπης για τούτο τον κόσμο που μας δόθηκε η χαρά μια στιγμή της αιωνιότητας να απολαύσουμε. Κάπως έτσι (λίγο δύσκολο με λίγα λόγια να στο περιγράψω), γίνεται σιγά σιγά περιπέτεια όλη η ζωή και στην ουσία η στάση μου απέναντί της είναι ένα ναι διαρκείας – ακόμα κι όταν η πραγματικότητα με στριμώχνει σε πολύ δύσβατα μονοπάτια.

    Καλές περιπέτειες, λοιπόν, όπως κι αν τις εννοείς, όπως κι αν τις αποφασίζεις.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  6. Πίνω (κρασί) στην υγεία σας!!Πόσο ωραίο είναι να αντιλαμβάνομαι με τα σχόλιά σας την σοφία,τη λογική,τη κατανόηση, την συμπάθεια και εμπάθεια, την αγάπη και την φροντίδα που δίνετε στη Βάσια…Βάσια;; Όλα θα πάνε σούπερ, γιατί έχεις και θα έχεις «αγγέλους» να σε φυλούν από τις αμφιβολίες,ανησυχίες και τις απορίες σου!Απλά συνέχισε να τις μοιράζεσαι μαζί μας με τα γλυκά posts που γράφεις😊😊😊!!!Σε ευχαριστώ για την γενναιότητά σου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Γράψτε απάντηση στο ένα έτσι Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s